بازیچه هوای این روزها شده ام. با صدای کلاغ هاش پرت میشوم درست وسط جنگلی برگ ریزان که بوی نم بارانِ روی تن خیسِ درخت ها مستم میکند. و با نسیمی که از روی شیطنت پرده را بازی می دهد، میرسم به خیابانی که هر روز از مدرسه تا خانه زیر پایم پهن می شد. رنگ به رنگ میشوم، از زرد اُخرایی تا نارنجیِ رنگ پریده. حالی به حالی می شوم، از دربند تا فردوسی. باد توی سینه ام سوز میدهد و توی ذهنم قدم میزنم، فروغ میخوانم و فکر میکنم از کجا میدانست حال من را به این درستی که گفت : "درختِ کوچکِ من، به باد عاشق بود. به بادِ بی سامان! کجاست خانه باد؟!" پائیز، قرار نبود فصل باشد. بهانه ای بود برای ریختنِ ما عاشق ها توی خیابان که مثل دیوانه ها دل به شنیدن چیزهایی بدهیم که گوش کسی بدهکارش نیست و چشم به چیزهایی بدوزیم که چشم کسی نمی گیردشان.

واقعیت آن است که آن را که بیش از دیگران دوستت دارد، بیشتر آزار می دهی. بیشتر سخت میگیری به کوچکترین اشتباهاتش. ذره بین دستت میگیری و می افتی به جان رابطه تان. از روی کم اهمیت ترین اختلاف ها، سخت عبور میکنی، شاید تنها به این علت که می دانی می ماند. به این راحتی ها دل به کَندن نمی دهد. متوقعی که باید پای همه بدی هات بماند و بهای عاشق بودنش را بدهد. متوقعی که باید همه تلخی هات را به قندِ لبانت ببخشد. و خدا نکند که او یک روز بیفتد به حساب و کتابِ رابطه و ببیند چقدر دارد هزینه می کند. باخت، همیشه به آن دوری ای که به چشم می آید نیست.

بعضی وقت ها، حالِ هیچ چیز خوب نیست. نه تو دلت آرام است نه هیچ اتفاقی به تغییر حالت میتواند کمکی کند. مثل غروب یک روز زمستانی در هوای آلوده ی تهران، پای سنگ قبر پدربزرگ و مادربزرگ، خوابیده در دل بهشت زهرا می ماند که همه چیز رنگ مرگ دارد. حتمن که لازم نیست توی آن فضا باشی تا احساسش کنی. نه دست و دلت به کاری می رود، نه گذر زمان وضعیت را بهتر میکند. باید بروی زیر پتو، چراغ را خاموش کنی چشم هات را روی هم فشار دهی تا خوابت ببرد. بعد وقتی بیدار شوی که همه نشانه های مرگ عبور کرده باشند.